جانان من

برای امشب کافی بود .

 دیگر کشش بحث نداشتم و از طرفی هم وحشت داشتم شب را درکوچه بگذرانم ..

نگاه متنفرم را ازش گرفتم و بی هیچ حرفی لنگ زنان به سمت ساختمان به راه افتادم ..

صدای ناله ی گاه بی گاهم تنها صدایی بود که سکوت شب را می شکاند.

به ساختمان که رسیدیم بی هیچ حرفی کنار کشیدم و او هم درسکوت از کنارم گذشت و دستگیره ی در را به سمت پایین کشید و خود را کنار کشید از کنارش عبور کردم و درحین عبور تنه ی محکمی بهش زدم  ونگاه خشمگینش را به جون خریدم و بی اهمیت پوزخندی زدم ..

وارد سالن نیمه تاریک شد و مستقیم از پله ها بالا رفت  من هم به ناچار واز پشت او به راه افتادم در نهایت وارد راهرویی شد و مقابل اتاقی ایستاد در را باز کرد وداخل اتاق شد وگفت

-  بیاتو 

با تردید وارد اتاق شدم دستش را  دراز کرد و کمتر از یک ثانیه اتاق روشن شد 
نگاه سرتا سری به اتاق کوچک اما تمیز به رنگ یاسی انداختم و بعد نگاهم را به او دوختم که دوباره نگاهش را به زمین انداخته بود باخشم لب زدم

-ازاتاق برو بیرون 

پوزخندی زد و بدون حرفی از اتاق بیرون رفت

بلافاصله به سمت در رفتم تا در و قفل کنم و چون کلیدی پشت در ندیدم اه از نهادم خارج شد.

نفسم را خشمگین بیرون فرستادم و به سمت تخت رفتم ان تیکه پارچه که تو تنم بود وهیچ شباهتی به مانتو نداشت را از تنم کندم و جسم خسته ام را روی تخت انداختم و پلک های سنگین شده ام روی هم افتاد .

دلم می خواست بدون اینکه به چیزی فکر کنم بخوابم اما چهره ی خونی بساک لحظه ای از جلوی چشام دور نمی شد

کلافه غلتی زدم و لحاف را تا روی سرم بالا کشیدم و سعی کردم بخوابم..

باورم نمی شد که باپاهای خودم به سمت چوبه ی دار جلو می رفتم 

پدر و مادرم را می دیدیم که ضجه زنان فریاد می کشیدند تا شاید من را اعدام نکنند

می خواستم فریاد بزنم اما صدایی از گلویم در نمی امد

چشمانم داشت از حدقه در میامد به چوبه ی دار که نزدیک شدم از پشت طناب چهره ی خونی بساک را دیدم و فریاد کشیدم وشروع به دویدن کردم 
_خانوم توکلی ...خانوم توکلیی..
بیدارشین ...آروشا ..

با تکان دستی و با صدای فریادم  به سختی چشمام رو باز کردم نفس نفس می زدم  هراسان داد زدم 

 _بساک