رمان حورا

بازهم لیلا پرتقال را به دهان قباد نزدیک کرد و این بار قباد بی حرف پرتقال را پذیرفت! 

آری قباد من، از دستان دختر خاله اش پرتقال پوست کنده خورد و حتی متوجه حضور من نشد! 

اشک خشک نشده ام دوباره از گوشه چشمم راه گرفت و گویی چیزی در من سقوط کرد

چیزی شبیه به قلبم، احساسم یا شاید اعتمادم؛ نسبت به قبادی که همین چند روز پیش قسم خورده بودم که هرطور باشد من بازهم عاشقش خواهم بود.

قدم های رفته را برگشتم و به همان دیوار کنار آشپزخانه تکیه دادم. 

دیگر نه کنترل اشک هایم دست خودم بود و نه افکار منفی که نسبت به رابطه بین قباد و لیلا در ذهنم پرو بال میگرفت.

تنها چیزی که در این میان کمی آرامم می‌کرد، همان فاصله ی تنگا تنگِ بینِ ابروهایش بود و بس!

همین یعنی رضایت نداشت!
بالاجبار و لابد بخاطر چشم و ابرو امدنِ مادرش اینگونه رفتار کرده بود!

صدایم را کمی صاف کرده و به ارامی گفتم:

- شام حاضره!

سر قباد بالاخره به سمتم چرخید.
مطمئن بودم که حتی از همان فاصله هم متوجه‌ی سرخی چشم‌هایم شده!

چطم ریز کرد و بازویش که در دست و پنجه‌ی ثریا اسیر شده بود جدا کرد و لب زد:

- خوبی؟