رمان حورا

انگار من را مقصرِ حال و روزِ پریشانِ قباد میدانست و شاید واقعا مقصر من بودم!

قباد به ارامی دستم را گرفته و با لحنی که اینبار زمین تا اسمان با شوخ طبعیِ چندی پیشش فاصله گرفته بود گفت:

- نبینم اخمات توهمه! واسه اینکه...

جمله‌اش را به پایان نرساند و من تا انتهایِ کلامش را متوجه شده بودم!

دروغ چرا؟ از چسبیدنِ دختر خاله‌ی عفریته‌اش به او حسابی خونم به جوش آمده بود.

دلم میخواست هر دو دستم را محکم دورِ گردنش حلقه کرده و خفه اش کنم!

از طرفِ دیگر دیدنِ صورتِ زخمی و کبودِ قباد دلم را  به درد آورده بود.

پایِ شکسته و گونه‌ی کبودش، زخمی که گوشه‌ی ابروی خوش حالتش نشانده شده بود، ناراحتم می کرد.

سرم را به نشانه‌ی منفی تکان داده و گفته:

- نگرانت شدم! درد داری نه؟

زبانش را رویِ لب‌های خشک و ترک خورده‌اش کشید و اهسته لب زد:

- یه کوچولو!

لبه‌ی تخت نشستم.
دستِ مردانه‌اش را در دست گرفته و پشتش را به ارامی نوازش کردم و لب زدم:

- بمیرم...